Tijdens een bijzondere ochtend bij Ebbinge vertelt atleet en avonturier Annelie Pompe dat ze haar grootste avontuur niet buiten, maar van binnen heeft gevonden. ‘Geluk is weten waar je energie van krijgt.’

‘Je hebt geen baard met ijspegels nodig om op avontuur te gaan’

‘Je hebt geen baard met ijspegels nodig om op avontuur te gaan.’ Annelie Pompe toont een foto van het archetype dat op extreme expedities gaat: een kerel in poolpak met een bevroren, woeste baard. Meer dan het tegenovergestelde van dat beeld kan Pompe zelf niet zijn. En toch is de frêle Zweedse een wereldvermaarde atleet en beroepsavonturier die extreme omstandigheden niet schuwt. Ze dook in één jaar naar een recorddiepte van 126 meter - zonder duikapparatuur - en beklom de hoogste berg van de wereld, de Mount Everest. Haar ideeën van ‘avontuur’ liggen misschien iets anders dan voor de meeste onder ons. Maar zo zegt ze: je hoeft niet naar hoge pieken en diepe dalen te gaan om op avontuur te gaan. We zijn allemaal anders. We hebben allemaal verschillende avonturen. Een goed begin is problemen en risico’s te gaan zien als avonturen en uitdagingen.’

Adem inhouden

Op uitnodiging van Ebbinge verzorgt de Zweedse een inspirerende ochtend voor een select gezelschap genodigden. Leven met passie komt soms met een prijs, maar niet altijd, zo bewijst het levensverhaal van Pompe. Hoe ze opgroeide, vroeg de natuur in trok, leerde bergklimmen en vervolgens haar hart verloor aan de zee. Even dacht ze er verstandig aan te doen een vak te leren als IT-consultant. Maar daar lag haar hart helemaal niet, ontdekte ze al snel. Sinds haar free diverecord en beklimming van de Mount Everest verdeelt Pompe haar tijd tussen de bergen, de zee, lezingen en trainingen. Ze laat foto’s en filmpjes zien van haar avontuurlijke leven. Haar vader met wie ze wedstrijdjes adem inhouden deed. Met haar jongere broer op een berg in Noorwegen – die nu ‘een gewone baan’ heeft. Haar rondzwervingen over de wereld. De donkere diepten van de zee. De witte woestenij rond Everest.

De juiste aansporing

Na een tijdje onderbreekt ze haar verhaal en kijkt ze vrolijk de zaal rond, en vervolgens op haar horloge. ‘Zes minuten. Zolang kan ik dus mijn adem inhouden. Daar gaan wij straks met zijn allen mee oefenen.’ Ontzag alom. Enkele deelnemers kijken verschrikt. ‘Dat kan ik nooit’, fluisteren sommigen. Anderen kunnen niet wachten. Pompe is overtuigd: ‘Geen zorgen. Jullie kunnen het.’ Ze vertelt dat haar longinhoud is gemeten toen ze met free diven wilde beginnen. Die was volgens haar trainer veel te klein om ver te komen. De botte mededeling was voor haar de juiste aansporing om flink te trainen en door middel van yoga haar ademcapaciteit op te rekken. Het lukte, met een wereldrecord als bewijs.

Uitdagingen aangaan

Hier zit de kern, volgens Pompe. ‘Laat je je tegenhouden door problemen door ze problemen te noemen? Of zie je ze als uitdagingen? Ik gebruik het woord probleem niet meer. Dat maakt moeilijke dingen een stuk leuker om mee aan de slag te gaan en te overwinnen.’ Haar belangrijkste les leerde ze misschien wel van een Boeddhistische monnik tijdens een stilteretraite in Nepal. Ze kreeg het er ernstig op haar heupen van het gebrek aan interactie met anderen. Op een dag kon ze de stilte niet meer aan en wilde ze de monniken vertellen dat ze zou vertrekken. ‘Dat plan mislukte. Een zei namelijk: hoe meer je weg wilt, hoe meer je moet blijven. Ik wist dat hij gelijk had.’ Het maakt niet uit waar het om gaat in het leven, weet ze. Of je nu tegen een berg opklimt of als een berg tegen iets op ziet in het dagelijkse leven. Het principe is hetzelfde. Ga je de uitdaging aan, of niet? Geef je jezelf de kans om te ontdekken waar je echt gelukkig van wordt, of niet? ‘Alleen zo groei je’, aldus Pompe die het tijd vindt voor een pauze. ‘Maar drink even geen koffie’, adviseert ze haar toehoorders.

Beperk je niet

Bij terugkomst zijn alle stoelen verdwenen. In plaats daarvan liggen yoga-matjes klaar. We gaan een paar oefeningen doen zodat je beter kunt ademen, zegt Pompe. Heel simpel, belooft ze. Na een paar klassieke rek- en strekoefeningen uit de yoga-leer zijn we er klaar voor. Free diven op het droge. Uit het geroezemoes klinkt tegelijk scepsis en spanning op. ‘Geen zorgen’, stelt Pompe gerust. ‘Het mooie van free diven is dat je je geen stress kunt veroorloven. Het vraagt absolute focus op je lichaam en controle over je ademhaling. Die focus komt mij ook heel goed van pas in het dagelijkse leven en jullie ook.’
Onder leiding van de freediver gaan we opnieuw leren ademhalen. Rustig, regelmatig en geconcentreerd op de buik. Ze maakt het steeds een stukje spannender. ‘Beperk je niet. Je lichaam kan prima een tijdje zonder ademen. Je geest heeft er veel meer moeite mee. Voel eens goed wat niet ademen met je lichaam doet, en ga dan aan andere, leukere dingen denken. Focus.’

Blokkades en mogelijkheden

Na een paar korte sessies komen we op het moment dat iedereen zo lang mogelijk zijn of haar adem inhoudt. Pompe houdt de tijd bij. Een minuut. Twee minuten. Drie minuten. Sommigen zelfs vier en bijna vijf minuten. Nadat de laatste deelnemer zijn adem heeft uitgeblazen, zit iedereen versteld rechtop. Hoe is het mogelijk? ‘Het zit allemaal in de geest. Blokkades en mogelijkheden’, legt Pompe uit. ‘Dingen met volle aandacht doen, is makkelijker dan er maar over blijven nadenken en piekeren. Door dingen te doen, ontdek je waar je energie van krijgt en gelukkig van wordt. In Thailand sloot ik eens met vrienden een weddenschap af om kikkers te eten. Stom natuurlijk. Toen de kommen met kikkers voor ons stonden, had ik spijt. De man van het eetstalletje zag me twijfelen en zei: de kikker eten is makkelijk, aan de kikker denken, dàt is pas moeilijk.’

Meer informatie en contact